چقدر حیفه که...

             

وبلاگ یک دریچه به دنیا است که هر روز آدم بتونه به دنیا سلام کنه و بگه من هنوز هستم. به دنیا که با این همه شتابش داره حرکت می کنه بگه، آی دنیا ! من یک روز دیگه از خدا عمر گرفتم و هنوز دارم نفس می کشم. امروز تونستم یک طلوع دیگه را ببینم. امروز تونستم...

وبلاگ یک دریچه و فرصته تا به همه دنیا دستی تکان بدهی و هرچی تو دل و ذهنت داری بگی. اما چه حیف که همین فرصت عصر تکنولوژی را ما آدمها از خودمان دریغ می کنیم.

وبلاگی را به دنیا می آوریم و بعد مثل یک بچه سر راهی رهاش می کنیم. کاش این فرصت بود تا ۵ دقیقه از ۲۴ ساعت زندگی روزانه را می شد به وبلاگمون اختصاص می دادیم و در همین ۵ دقیقه می توانستیم ۵ کلمه جدید به جهان و جهانیان هدیه می کردیم.

اما چه حیف که هر روز از این فرصت و نعمت خودمون را محروم می کنیم...

 

بی وقتی و دیدن چند فیلم

در اوج بی وقتی، چند فیلم دیدم. برای خودم هم جالب بود که چطور حاضر به این کار شدم. به هر صورت توفیق اجباری شد تا فیلمهای «پاتو زمین نذار» و «سوپر استار» را ببینم.

در مورد پاتو زمین نذار که باید گفت همون فیلمهای دهه پنجاهی است که به روز رسانی شده است. در مورد فیلم سوپر استار هم باید گفت که علی رغم برخی بخشهای کلیشه ای، پیام خوبی داشت. هرچند این فیلم سعی می کند تا روایت و قضاوت تا حدی به مخاطب سپرده شود ولی در مجموع وجود برخی تلنگرها گاه سرنوشت انسانها را عوض می کند. مهم نیست این تغییر را چه کسی ایجاد کند، مهم این تغییر است.

و اما بحث شیرین پایان نامه. جانم از پایان ام برایتان بگوید که سخت درگیرم. تا دفاع نکنم وضعیتی بهتر از این نخواهم داشت. فعلا" .